Het begint eigenlijk altijd heel normaal.
Te normaal, zelfs.

De lichten staan nog netjes afgesteld.
De bar draait op halve kracht.
Iemand zegt: “Zo, dit klinkt best lekker eigenlijk.”
Een ander knikt instemmend en neemt een slok die groter was dan gepland. 

“Gat in m’n kin”,
ik hoor het hem al zeggen.

Wij staan er al.
Doen rustig.
Kijken een beetje.
Alsof we zelf ook nog niet helemaal zeker weten hoe deze avond gaat lopen.

En dat is precies het moment waarop het fout gaat.

Niet met een klap.
Niet met vuurwerk.
Maar met een kleine, onschuldige beslissing die achteraf onmogelijk uit te leggen is.

Een overgang die nergens op slaat.
Een nummer dat hier absoluut niet thuishoort.
Een combinatie waarvan je later denkt: “Wie heeft dit laten gebeuren?”

Iemand lacht ongemakkelijk.
Iemand anders begint mee te bewegen,
maar probeert dat nog te ontkennen.
Een jas gaat uit.
Een biertje wordt neergezet op een plek
waar dat niet de bedoeling was.

Binnen twee minuten gebeurt het onvermijdelijke:
niemand staat meer stil,
maar niemand weet ook precies wanneer dat is begonnen.

De dansvloer raakt uit balans.
De bar wordt ineens drukker.
De lucht wordt warmer.
En ergens in de hoek staat iemand te zweten die hier eigenlijk alleen was om “even te kijken”.

Dit is het punt waarop de avond kantelt.

Niet omdat het moet.
Maar omdat het kan.

Vanaf hier is niets meer logisch,
maar alles klopt.

Genres verdwijnen.
Smaak maakt plaats voor instinct.
Meezingen wordt verplicht,
zelfs als je de tekst niet kent.
Bewegingen ontstaan die niemand thuis durft na te doen.

Er wordt gelachen om dingen die niet grappig zijn.
Er wordt gedanst op nummers die niemand had aangevraagd.
Er wordt geklapt op momenten waar geen klap hoort.

En wij?

Wij doen alsof dit per ongeluk gebeurt.

Alsof we niet al vijftien jaar exact dit moment herkennen.
Alsof we niet weten wanneer we moeten duwen, trekken, loslaten of juist nog één keer alles door elkaar moeten gooien.

We zien wanneer iemand breekt.
Wanneer een tent meegeeft.
Wanneer een publiek collectief besluit: “Prima, dan doen we dit.”

En precies dáár zitten we op ons best.

Niet als DJ’s.
Niet als artiesten.
Maar als veroorzakers van gecontroleerde ontregeling.

Wanneer de avond eindigt,
heeft niemand meer een helder tijdsbesef.
Zijn gesprekken begonnen die nooit afgemaakt zijn.
Zijn plannen gemaakt die morgenochtend worden ontkend.

En ergens zegt iemand:

“Zo… dit liep een beetje uit de hand.”

Klopt.